“Ik zat al goed, maar mijn hart wilde dichterbij zijn”

“Mijn werk als chauffeur was prachtig. Echt waar. Ik kende sommigen al vanaf hun vierde. Dan bracht ik ze eerst naar de opvang en jaren later naar hun werk. Je ziet mensen opgroeien, ontwikkelen, volwassen worden. Dat is heel bijzonder. Ik heb zo dan ook veel mensen mogen leren, waaronder veel mensen bij Estinea.”

Zijn bus was meer dan een bus. “Slingers, kerstlampjes en de muziek hard aan. Elke dag moest een feestje zijn. Maar er was ook ruimte voor serieuze gesprekken. Je bent een vertrouwd gezicht. Op locaties wisselen begeleiders nog wel eens, waar ik een vast gezicht bleef. Ik kende ze door en door.”

Die kriebel die nooit wegging
Toch bleef er iets knagen. “Ik wilde nóg dichterbij de mensen staan. Meer van betekenis zijn en hen ondersteunen bij een betekenisvol leven. Meer dan twintig jaar geleden voelde ik dat al. Een collega-chauffeur en ik zeiden tegen elkaar: we moeten gewoon eens solliciteren in de zorg. Opleidingen, diploma’s… het was toen niet het moment. En thuis had ik een jong gezin.”

Helemaal loslaten deed hij het nooit. “Ik ging mee barbecueën op woonlocaties, hielp bij uitjes, reed vrijwillige extra ritjes als dat nodig was voor een dagje uit. Dat contact is gebleven en ik ga nu nog steeds regelmatig naar hen toe.”

Mist hij het rijden? “De mensen wel. Laatst kwam ik iemand tegen die ik jarenlang heb meegenomen in de bus. Hij kwam op me afgestormd. Zó mooi.” Met kerst stuurde Arjan kaarten naar alle woningen waar hij reed als chauffeur, om te zeggen dat hij als chauffeur ging stoppen. “Best schrikken voor sommigen. Maar ze gunden het me en waren ook blij om mij te verwelkomen als collega en begeleider.”

De stap wagen
In oktober nam Arjan stiekem een besluit. “Ik heb gesolliciteerd zonder mijn directe omgeving iets te zeggen. Pas toen ik was aangenomen, vertelde ik het. Iedereen verrast natuurlijk. Maar alleen maar positieve reacties. Veel mensen, waaronder ook mijn vrouw, zeiden: dat had je veel eerder moeten doen. Dat zeg ik nu zelf ook.”

Weer naar school, help. 

Arjan combineert nu werken met leren en volgt de opleiding tot begeleider. “Veertig jaar geleden zat ik voor het laatst in de schoolbanken. Ik kom nog uit de tijd van zwart-wit schermen en floppy’s. Mijn dochter heeft mij het eerste stukje op weggeholpen met mijn verslagen.”

Wat hem aanspreekt in de opleiding? “Je hebt zelf de regie. Ik kan bijvoorbeeld zelf kiezen welk vak ik belangrijk vind en als eerste wil afronden. Zo leer ik nu over medicatie zodat ik deze aan bewoners mag geven. En een klasgenoot leert hoe de sta- en tillift werkt zodat zij die op haar werkplek kan gebruiken. Ook zoeken we samen naar oplossingen voor vraagstukken waar we tegenaanlopen. Dat past goed bij hoe er bij Estinea gewerkt wordt.” 

Blijven leren
“Ik neem mijn levenservaring mee, maar moet ook nog veel leren. School geeft de basis. In de praktijk leer je het meest. Ik vraag ook veel: wat kan beter, hoe had ik het anders kunnen doen? Daar groei je van.” Boventallig zijn in het eerste jaar helpt daarbij. “Ik kan kijken en ervaren zonder druk. Dat is heel waardevol.”

Een warm bad
Spannend vond hij de overstap het zeker. “Nieuwe mensen, nieuwe omgeving. Ik ben iemand die eerst even de kat uit de boom kijkt. Na zoveel jaar zat ik ook wel vastgeroest in mijn oude baan.” Maar de landing bij Estinea was zacht. “Het team voelde als een warm bad. Ik heb al wat complimenten in mijn zak mogen steken. De eerste diensten waren rustig meekijken. Je rolt er vanzelf in.”

Bij woonlocatie de Peperbus vond hij snel aansluiting. “Het is hier warm en de bewoners en begeleiders zijn erg begaan met elkaar. Ze helpen elkaar, troosten elkaar en maken lol. Puur. Gewoon samen leven.” Hij vertelt lachend dat hij zijn laptop vol bandstickers openklapte en een bewoner deze opmerkte. “De bewoner vond dat geweldig. Dat was meteen ijsbreker nummer één.”

Anders kijken

Ziet hij nu andere dingen dan vroeger vanuit de bestuurdersstoel? “Eigenlijk niet eens zo heel veel. Ik had al veel meegemaakt. Maar nu sta ik echt naast de bewoners. Dat voelt anders.”

Wanneer is een dag geslaagd? "Als ik met een glimlach naar huis ga. En eerlijk: ik ga al met een glimlach weg, dus dat helpt. Soms moe, want alles is nieuw. Maar ik krijg er juist energie van. Ik rijd soms zelfs fluitend naar huis.”

“Ik ben trots dat ik hier sta. Dat ik deze stap nu nog heb gezet. Ik mag nog een aantal jaren werken en die kan ik nu invullen op een manier die echt bij mij past, dat maakt mij trots. En dat op mijn leeftijd.

Geen weg terug
“Ik zei dat ik vastgeroest zat voorheen. Nou, inmiddels ben ik goed losgeweekt. Ik ga niet meer terug. Ik zit op mijn plek.” Zijn advies is duidelijk. “Bij twijfel om de overstap te nemen, doen! Maar alleen als je hart het zegt. Dat voel je."